Voorwoord

2019 weer even door het wilde westen gereden

Een brandende zon, in een knalblauwe hemel, laat het brokkelige asfalt zinderen. Op mijn Harley Davidson rij ik over de oude Route 66. De weg is lang,  totaal verlaten, en verdwijnt golvend in de horizon. Geen huis te zien. The Wide Open Spaces zijn adembenemend. Ik voel mij een easy rider, en  geniet van die overweldigende natuur.

Urenlang rijden over die godsverlaten wegen. Hypnotiserend. De verbeelding slaat daarbij  op hol, en m’n  hoofd  loopt vol met verhalen. Héél veel verhalen over vroeger. En ook deze, hoe ik op een Harley opeens door de weidse stilte van de Amerikaanse woestijnen rij voor de twintigste keer. Ook sombere, zoals over mijn  toekomstbeeld. Wat ga ik nog met mijn leven doen? Ik ben al vijfenvijftig jaar, en dat is ruim over de top van de levensheuvel.  Had ik honderdvijftig jaar geleden in het westen van Amerika geleefd dan stond  ik nu bekend als een collega van Billy the Kid, de Dalton Brothers, Jesse James en meer van dat soort outlaws. Dan had mijn naam in Hollywood rondgezongen. Dan had ik m’n plekje in de geschiedenis ingenomen. Maar had ik dat niet evengoed? Weliswaar bij de recherchediensten én in de kolommen van de misdaadverslaggeving. Weinig, maar toch… Bij deze gedachtes schreeuw ik het op die motor uit. Niemand kan mij toch horen. Aan de hand van een aantal door mij geschreven verhalen neem ik jullie mee in mijn misdaadcarrière, die zich afspeelde  eind twintigste eeuw. Met werkgebied Amsterdam en omstreken.

Zonder mijn toestemming, mogen geen verhalen van mij elders worden geplaatst.

6 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s